Op donderdag 12 april 1945, vlak voordat Nederland bevrijd zou worden, op een droge namiddag (18 graden), werden David en zijn zoon Johannis samen met vier medegevangenen vanuit die Willem III-kazerne in twee zwarte luxe auto’s weggevoerd door een aantal mensen van de Sicherheitsdienst. Deze SD’ers hadden eerder die dag opdracht gekregen van de Nederlandse SD-er Antonie Touseul om executies uit te voeren. Voor hen was dit de tweede opdracht van die dag.

Na een korte autorit van ongeveer 4 km / 5 minuten, richting Hoog Soeren minderden de auto’s vaart om bij een laagte tussen twee heuvels, linksaf een zandpad op te gaan, het bos in. Dit bos was een door de Duitsers afgesloten gebied, waar ook hun munitiekamp gelegen was. Na ongeveer 100 meter stopten de auto’s bij een sleuf van ongeveer één meter diep en vijftien meter lang. Nadat de gevangenen waren uitgestapt kregen ze een schep aangereikt, waardoor de indruk werd gewekt dat ze aan het werk gezet zouden worden. Ze liepen naar de sleuf en werden opgesteld. Maar in plaats van aan de werkopdracht te beginnen, kregen ze te horen dat ze ter dood veroordeeld waren voor terrorisme en verboden wapenbezit. Een van de ter dood veroordeelden vroeg of er een boodschap aan zijn vrouw kon worden doorgegeven. “Of ze goed voor de kinderen zou zorgen.” Hij vroeg ook of hij mocht knielen om te bidden voor zichzelf en de anderen.

Zonder dat er gehoor geven werd aan dit verzoek, gaf SD-er Ohmstedt het bevel om tot onmiddellijke executie over te gaan. Ze werden op zo’n lugubere manier doodgeschoten dat zij onherkenbaar (zou later blijken) in de geul vielen. De SD-ers legden een laagje aarde en bladeren over hen heen. In totaal werden er 16 mensen op deze plek standrechtelijk geëxecuteerd / zonder enige vorm van rechtspraak.

Vier dagen later werd Apeldoorn bevrijd.