JOHANNIS REINIER GOSKER

• 19-04-1908 Dordrecht
• 12-04-1945 Hoog Soeren

Johannis Reinier Gosker, roepnaam Jan werd geboren op 19-04-1908 in Dordrecht.

Het jongere broertje van Jan, Reinier Gosker schreef in 1985 over zijn oudste broer:

Jan Gosker was niet wat je noemt een lastig kind. Nou ja als jonger broertje kijk je daar wel wat anders tegen aan. Hij was altijd behulpzaam en stond voor iedereen klaar. Een boekenwurm was hij niet, aan lezen had hij een hekel. Zijn handen moesten wat doen. Dus altijd in de weer met alles en nog wat. Op school ging het nu niet zo best. Als er gewerkt moest worden dan wist hij van aanpakken. Twee linkse handen had hij niet. En hij kon met mensen omgaan. Wist ze voor zich in te nemen. Hij ging de handel in. Dat was midden in de crisisjaren niet eenvoudig. Om toen één winkel te beginnen, daar was moed voor nodig energie en doorzettingskracht. Hij durfde het aan en begon met niets een winkel aan de Looscheweg. Dat betekende werken van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Het kostte heel wat moeite de eindjes aan elkaar te knopen. De guldens lagen bepaald niet voor het oprapen op straat. Ik herinner mij nog levendig dat het vooral tegen de Kerstdagen aan de Loosche weg erg druk was. Jan kocht dan een hele partij bevroren konijnen uit Australië. Die moesten worden ontdooid en gevild. Dan gingen ze voor één gulden met een blik appelmoes over de toonbank. Ik ben hem na kantoortijd wel gaan helpen, want er moesten ook kippen worden geplukt. En toch was het een kruidenierswinkel: hoe dat precies zat weet ik niet meer. Gemakkelijke jaren zijn het in ieder geval niet geweest. Maar hij is erin geslaagd het hoofd boven water te houden. Later is hij een zaak begonnen aan de Badhuisweg, hoek Schoolstraat. Maar dat is nu allemaal verdwenen. Hij trouwde met Corrie Hoogendijk. Samen hebben zij de zaak opgebouwd. Als oudste zoon uit een gezin moest hij in militaire dienst. Toen de oorlog uitbrak werd hij opgeroepen. Bij Ochten in de Betuwe heeft hij de ellende van de oorlog echt meegemaakt. Wat Jan daarna in de illegaliteit precies heeft gedaan weten we niet. Niemand mocht dat trouwens weten. Verraad loerde overal. Het heeft waarschijnlijk iets te maken gehad met leveranties voor onderduikers. Jan was niet een praatjesmaker. Hij ging kalm zijn eigen weg. Van geleerdheid moest hij niet veel hebben. Het praktisch handelen ging hem beter af, en hij had daarbij een helder inzicht. Hij was vroom zonder het opgelegd naar buiten te tonen. Daar zat een zweem van bevindelijkheid in. Van theologische twistgedingen hield hij zich ver. Bijzonder hartelijk in de omgang met mensen maakte hij zich geen vijanden. Voor zijn moeder had hij altijd iets aparts. Zijn lievelingslied was: "Blijf bij mij Heer, want d' avond is nabij" Wonderlijk is dat! Heeft hij, toen het vuurpeloton gereed stond zijn naargeestig werk te doen, denkend aan vrouw en kinderen die hij achterliet, met zijn hart gezongen: "Houd hoog uw kruis voor mijn verdonkerend oog" ? Of is het hem moeilijk gevallen afscheid te nemen van het leven dat nog zoveel beloofde. Hij was nog zo jong!

Het hele verhaal is het lezen in het verslag van Reinier Gosker.